امروز داشتم نگاهی به یکی از مجله های ایتالیایم می انداختم. به صفحه ای برخوردم که در اون شعر برگزیده ی ماه را می نوشتند. این دفعه دختری هم سن و سال من این شعر را نوشته بود. دیدم این شعر قشنگ و پر معناست و براتون با معنیش نوشتم ولی شاید اون رو بد ترجمه کرده باشم!

Amicizia

Se una lacrima

Scorre sul tuo viso

Pensa a me,

ci sara un sorriso.

Una ferita

Dentro al cuore

Pensa a me,

ti passera il dolore.

Se un amica vera avrai,

felice per sempre tu sarai.

دوستی

اگر یک اشک

روی صورتت جاری شد

به من فکر کن،

لبخندی خواهد بود.

یک زخم

 در قلبت

به من فکر کن،

دردش آرام می شود.

اگر یک دوست واقعی داشته باشی

برای همیشه خوشحال خواهی بود.

خیلی بده که توی امتحانای ترم که فقط امتحان می دیم و می آیم خونه مدرسه ها تعطیل بشه! آخه امتحانایی که به تعطیلی می خوره دوباره باید توی مدرسه ها همراه با درس و مشق بدهیم!یکی از سخت ترین امتحانامون که همون حرفه و فن است به تعطیلی خورده...البته زیاد هم سخت نیست فقط بخش الکترونیک که تو واحد کار با برق است خیلی سخته و من هیچی از آن نمی فهمم!

البته این چند روز تعطیلی خیلی هم بد نبود...یعنی میشه گفت تو این سه روز خیلی خوش گذشت! از ساعت ده صبح تا دو بعد از ظهر می رفتیم تو محوطه ی ساختمانمون و برف بازی می کردیم! بچه ها انقدر برف می مالیدن تو صورتمون که بعضی وقت ها دیگه صورتمون رو حس نمی کردیم!

دیروز هم چون همه جا یخ زده بود با خودمون کیسه بردیم و در یک سرآشیبی سر می خوردیم...ما به این کار می گیم:(لیز بازی)!!!

دیروز برف بازی هم کردیم ولی من یادم رفته بود با خودم دستکش بردارم به خاطر همین وقتی اومدم خونه تا یه ساعت بعدش هم سر انگشتام بی حس بود!

فردا هم تعطیله ولی فکر نمی کنم بازم برم برف بازی، باید بشینم خونه دینی بخونم!!!

فردا امتحان زبان داریم منم زبانم خوبه به خاطر همین هم امروز خیلی وقت اضافه داشتم، گفتم یه پست براتون بنویسم!

امروز خیلی برف اومد! خیلی خندیدیم و بازی کردیم! از مدرسه که برگشتیم یک راست رفتیم تو محوطه ی قشنگ بیرون ساختمانمون و بازی کردیم! یادمه تو رم برف آنچنانی نمی اومد اگر هم می اومد زیاد نبود! به خاطرهمین چندان خاطره ای از برف بازی ندارم فقط چند بار با  خانواده ام می رفتیم بیرون شهر تا یک کم بازی کنیم. اونجا خیلی به ما خوش می گذشت چون  اون موقع ها زیاد برف نمی دیدیم  و برامون خیلی جالب بود!

امروز هم مامانم اومد پایین ساختمان و از ما و منظره های قشنگ عکس انداخت... عکس هایش هم خیلی قشنگ شد و می خواهم چند تایش را توی این پستم براتون بذارم:

متاسفانه دیگه تا ۲۴ دی نمی تونم چیزی توی سایتم بگذارم...!آخه می دونید برای امتحان هامون یه روز هم وقت نذاشتند...خیلی نامردیه!!!!!

خداحافظ

گزیده ای از کتاب دختری که نمی خواست بزرگ شود (جانی روداری):

واقعاً وحشتناک است که آدم هر روز کوچکو کوچک تر بشود.و تازه افراد خانواده اش هم با رفتاری که به نظرشان فقط یک شوخی با مزه است،او را برنجانند. می دانید، من حالا آنقدر کوچک شده ام که دیگر قدم به میز هم نمی رسد. فرزندانم خیلی مواظب من هستند. و با مهربانی درست مثل بچه ها ی کوچک نوازشم می کنند. نوه هایم برایم یک سبد، درست شبیه سبد بچه گربه ها، آورده اند، و مثل این که خیال دارند رخت خواب مرا توی آن بیندازند. آن ها با احتیاط پس گردن مرا می گیرند و آهسته از روی زمین بلندم می کنند و می گذارند روی تشک رنگ و رو رفته ای که توی سبد انداخته اند، و بعد می روند همه دوستان و بستگان را خبر می کنند تا بیایند از منظره "پدر بزرگ توی سبد" لذت ببرند!

خب، چه می شود کرد؟ من دارم باز هم کوچکتر می شوم. حالا دیگر من حتی توی کشوی کمد ظرف ها، که مخصوص دستمال سفره های شسته است، جا می شوم. این طوری که دارد پیش می رود، تا چند ماه دیگر من نه پدر، نه پدر بزرگ و نه آن مهندس عالی مقام قبلی خواهم بود، بلکه تبدیل خواهم شد به یک اسباب بازی که اجازه دارد وقتی تلویزیون خاموش است، روی میز برای خودش این طرف و آن طرف برود. به زودی حتی توی یک قوطی کبریت هم جا خواهم شد، و بعد، یک روز کسی می آید و میبیند که قوطی کبریت خالی است، و آن را می اندازد دور...!!!!

پایان