ببخشید که تو این مدت نتونستم مطلبی بنویسم، آخه بابام آپاندیسش رو عمل کرده بود و سرمون خیلی شلوغ بود. خوب حالا میخواهم ادامه خاطراتم در ایتالیا که مربوط به کلاس اولم تو مدرسه ایتالیایی میشه رو بنویسم.

یه مدت که تو مدرسه ایتالیایی بودم معلمم هیچ توجهی به من نمی کرد و پدرم هر روز از من می پرسید چی یاد گرفتی منم می گفتم هیچی ...او از این موضوع ناراحت شده بود و یه روز به مدرسه ی ما اومد و اعتراض کرد که چرا به من توجهی نمی شه؟! معلممان هم گفت اگر به من زیادی توجه کند زیاد خوب یاد نمی گیرم و به بابام قول داد که سر شش ماه من شروع به صحبت کردن میکنم...

شش ماه بعد کم کم شروع کردم به حرف زدن. دیگه حرف بچه ها رو می فهمیدم و به راحتی می تونستم با اون ها ارتباط بر قرار کنم.

رفته رفته آنقدر ایتالیایم خوب شد که یک روز در میون به خونه ی دوستم Camilla  می رفتم و تو خونشون با هم نهار می خوردیم، بازی می کردیم، با سگش که اسمش Berlusca بود و

 گربه اش Principessa بازی می کردیم، فیلم می دیدیم و ...یک بار با دستگاه پشمک سازش پشمک هم درست کردیم... جاتون خالی خیلی خوشمزه شد!!! البته فقط من نمی رفتم خونشون اون هم خیلی می اومد خونه ما ... یه بار اومد خونمون و قرار شد که ساعت شش بعد از ظهر با هم (من،دوستم،مامان و باباش) بریم به رستوران کنار خونمون که Japponese  بود . من و دوستم زیاد از غذاهاش خوشمون نیومد ولی خوبیش این بود که رفتنی به من و دوستم دو تا جا کلیدی خوشگل دادند!!!

در اون مدرسه به غیر از Camilla  دوست های زیاد دیگه ای هم داشتم مثل:

 Valentina,Sofia,Alessandra,Arianna,Elena,Martina,Margerita,Giulia,Agata, Eleonora .

تو مدرسه با پسر های کلاسمون(I maschi) دعوا داشتیم یعنی هر زنگ تفریح می افتادند دنبالمون و ما رو می زدند!!! ولی من مثل دوستام زیاد فرار نمی کردم  آخه من یه سال از اون ها بزرگ تر بودم... اول یه خورده مقاومت می کردم بعد که می دیدم فایده ای نداره فرار کنون جیغ می زدم...بعضی اوقات هم پشت معلممون پناه می گرفتیم!!

ما در اونجا یه جور خاله بازی هم داشتیم... دو نفرمون نی نی می شدند یکی مامان و اون یکی هم بابا،خواهر بزرگ و داداش بزرگ و خلاصه از این جور شخصیت ها...!

شیما هم توی همون مدرسه بود ولی مهدکودکی بود و مهدکودکی ها هم تو یه حیاط جداگونه باز میکردند و فقط از پشت نرده با هم صحبت می کردیم!!!

خلاصه این بود جریان سال اولم...!

این هم عکس دسته جمعی کلاس اولم در مدرسه ی ایتالیایی

بلاخره امتحان های ترم اولمون هم تموم شد و راحت شدیم! البته این راحتی همچین راحتیی نیست چون بازم معلم ها هر روز از ما امتحان کلاسی می گیرند و تو امتحان ترم دوم تاثیر میدن...

تو این پست می خوام یه داستان مربوط به مسخره کردن صفت ها که گاهی اوقات ما هم همچین کاری رو میکنیم براتون بذارم...که البته این داستان یکی از داستان های آقای جانی روداری است که قبلا هم چند تا از داستان هایش رو براتون نوشته بودم.

آسمان رسیده

بچه های عزیز یک نصیحت به شما می کنم. صفت ها را دوست بدارید. مثل مارکو و میرکو،این دو قلو های شیطان، صفت ها را مسخره نکنید!مثلا همین دیشب، آنها می بایست برای چند تا اسم صفت انتخاب می کردند، آن وقت آن دو در حالی که زیر لب می خندیدند در دفتر هایشان نوشتند:

دانه ی آبی

برف سبز

علف سفید

گرگ شیرین

قند بد جنس

آسمان رسیده،

و یک مرتبه صدای مهیبی به گوش رسید:

دامب، دارام، دنگ!

می دانید چه شد؟هیچی فقط آسمان وقتی شنید رسیده، تصمیم گرفت بیفتد روی زمین، همان طور که گلابی ها و هلو های رسیده از درخت می افتند روی زمین. بعدش هم خانه ی دو قلو ها خراب شد و یک عالم گرد و خاک رفت به هوا.

البته بیچاره آتشنشان ها خیلی زحمت کشیدند تا توانستند مارکو و میرکو را از زیر آوار بیرون بکشند و آنهارا که دیگر تکه تکه شده بودند، به هم وصل کنند و بعدش هم آسمان را بکشند بالا سر جایش تا پرستو ها و هوا پیما ها برای پرواز جا داشته باشند.

                                                            پایان