بلاخره امتحان های ترم اولمون هم تموم شد و راحت شدیم! البته این راحتی همچین راحتیی نیست چون بازم معلم ها هر روز از ما امتحان کلاسی می گیرند و تو امتحان ترم دوم تاثیر میدن...

تو این پست می خوام یه داستان مربوط به مسخره کردن صفت ها که گاهی اوقات ما هم همچین کاری رو میکنیم براتون بذارم...که البته این داستان یکی از داستان های آقای جانی روداری است که قبلا هم چند تا از داستان هایش رو براتون نوشته بودم.

آسمان رسیده

بچه های عزیز یک نصیحت به شما می کنم. صفت ها را دوست بدارید. مثل مارکو و میرکو،این دو قلو های شیطان، صفت ها را مسخره نکنید!مثلا همین دیشب، آنها می بایست برای چند تا اسم صفت انتخاب می کردند، آن وقت آن دو در حالی که زیر لب می خندیدند در دفتر هایشان نوشتند:

دانه ی آبی

برف سبز

علف سفید

گرگ شیرین

قند بد جنس

آسمان رسیده،

و یک مرتبه صدای مهیبی به گوش رسید:

دامب، دارام، دنگ!

می دانید چه شد؟هیچی فقط آسمان وقتی شنید رسیده، تصمیم گرفت بیفتد روی زمین، همان طور که گلابی ها و هلو های رسیده از درخت می افتند روی زمین. بعدش هم خانه ی دو قلو ها خراب شد و یک عالم گرد و خاک رفت به هوا.

البته بیچاره آتشنشان ها خیلی زحمت کشیدند تا توانستند مارکو و میرکو را از زیر آوار بیرون بکشند و آنهارا که دیگر تکه تکه شده بودند، به هم وصل کنند و بعدش هم آسمان را بکشند بالا سر جایش تا پرستو ها و هوا پیما ها برای پرواز جا داشته باشند.

                                                            پایان